I lindur më 27 shtator 1954 në Tiranë, Abedin Lame është një nga figurat më të shquara të sportit shqiptar, me një karrierë mbresëlënëse në sportin e mundjes.
Ai e filloi formimin e tij arsimor në Akademinë e Lartë të Ministrisë së Mbrojtjes, ndërsa më pas përfundoi Institutin e Lartë të Sporteve “Vojo Kushi”. Gjatë gjithë rrugëtimit të tij arsimor, nga shkolla 8-vjeçare, Shkolla Skënderbej, Shkolla e Bashkuar, deri tek Instituti i Lartë i Sporteve, Lame ka treguar rezultate të shkëlqyera.
Në vitin 1969, në moshën 15-vjeçare, ai nisi studimet në Shkollën Skënderbej. Në aktivitetin e tij të parë sportiv, 15-vjeçari ende pa emër mundi në finale Rruzhdi Kolën — Mjeshtrin e Sportit dhe kampionin e atëhershëm të vendit. Nuk ishte një shenjë e vogël. Ishte paralajmërim.
13 vite pa humbje — një rekord që nuk ka emër tjetër veç “legjendë”
Nëse karriera e Abedin Lames do të shprehej me një shifër, ajo shifër do të ishte 13. Nga viti 1970 deri në vitin 1983, për trembëdhjetë vite rresht, ai u shpall kampion kombëtar dhe fitues i Kupës së Republikës së Shqipërisë. Pa asnjë ndërprerje. Pa asnjë humbje.
Vetëm 16 vjeç, në vitin 1970, Lame u ngjit për herë të parë në majën e mundjes shqiptare — dhe qëndroi aty sikur e kishte gjetur shtëpinë. Dy medalje të arta në Spartakiadat Kombëtare të viteve 1974 dhe 1979 plotësuan tabakun e nderit. Në vitin 1973 u shpall Mjeshtër Sporti, dhe në vitin 1979 — titull që i takonte me plot meritë — u vlerësua me titullin e lartë Mjeshtër i Merituar i Sportit.
Ai është i pari që e ka mbajtur këtë titull për sportin e mundjes në rang kombëtar — dhe i pari Mjeshtër i Merituar në të gjitha kategoritë sportive nga qyteti i Vlorës, nga ku kishte origjinën familja e tij.
Kufiri politik — padrejtësia që nuk mundi dot karakterin
Karriera e Abedin Lames mbart edhe një plagë të heshtur — atë të brezit të tij të tërë: politikën.
Shqipëria e regjimit komunist ishte ndër shtetet më të izoluara në botë. Kjo izolim goditi sportistët si asnjë hendek tjetër. Në ato pak raste kur Lame arriti të merrte pjesë në aktivitete ndërkombëtare, tregoi klasin e një kampioni — duke fituar ndeshjet e para me bindëse. Por pastaj vinte shorti — dhe me të, fatkeqësia.
Rregullat e ashpra të regjimit ndaluan çdo ndeshje me sportistë nga ish-Bashkimi Sovjetik apo nga Spanja, vende me të cilat Shqipëria kishte ndëprerë marrëdhëniet. Kur shorti e vendoste Lamen përballë një kundërshtari nga këto vende, ai skualifikohej automatikisht — jo nga humbja, por nga politika.
Kjo padrejtësi nuk i zbeh as me grimë madhështinë e karrierës së tij. Të gjitha trofetë që ai mundi t’i fitonte, i fitoi. Dhe ato që i u vodhën nga historia, ato mbeten të regjistruara në ndërgjegjen e sportit shqiptar.
Partizani — shtëpia, familja, misioni
Emri i Abedin Lames dhe emri i Partizanit janë të ndërthurur pasi klubi kuq u bë vatër e formimit të tij.
Kur në vitin 1983 Lame i dha fund karrierës aktive — në moshën 27-vjeçare, me rekordin e tij të pathyeshëm — nuk u largua nga sporti. Iu kthye me rol tjetër po aq të rëndësishëm: atë të trajnerit. Mori drejtimin e ekipit të mundjes Partizani dhe të ekipit kombëtar shqiptar, detyra që i mbajti deri në vitin 2000.
Nën drejtimin e tij si trajner, Partizani fitoi 15 tituj kampion dhe Kupa të Republikës — numër që nuk lë dyshim se Lame nuk ishte kampion vetëm kur mbante fanellën vetë, por edhe kur ishte jashte tapetit.
Trashëgimia — ai që historia nuk e harron
Abedin Lame u nda nga jeta në vitin 2002. Por ndarjet e vërteta nuk maten me datën e fundit — maten me zhurmën që lë heshtja pas tyre.
Emri i tij është dekoruar me Medaljen e Artë “Naim Frashëri” të Klasit të Parë dhe urdhra e medalje të shumta — njohje zyrtare të një karriere jashtëzakonisht të pasur. Ai që në moshën 16-vjeçare u ngjit pa frikë mbi kampionët e të rriturve, dhe doli fitimtar.
Komentoni!